ما و ۲۰۰ سال عقب ماندگی

سایت خانه بسکتبال ایران؛ ما کشوری عقب مانده داریم که ۲۰۰ سال از دنیا عقب است.

تا حالا چند بار این جمله را در کوچه و خیابان از زبان مردم عادی شنیده‌اید؟ وقتی این بزرگترین مشکل مملکت ما در میان جمع گفته می‌شود، واکنش شما چیست؟

مطمئنم بیشتر اوقات با تکان دادن سر تأیید می‌کنید که ایران، کشوری ۲۰۰ سال عقب مانده است.

اما مشکل در کجاست؟

مدیرانی بی کفایت سرکارند؟ یا با دنیا سر جنگ داریم؟

اتمیزه شدن جامعه چطور که هرکسی به فکر خودش است و به کسی دیگر فکر نمی‌کند؟

مشکل در واحدهای جمعی مثل خانواده یا آموزش و پرورش ماست یا اینکه بزرگترین مشکل مملکت این شده که همه دزد شدند؟

راستی همه سر جای خودمانیم؟

دست به گریبان شدن با یک سوال ۲۰۰ ساله، در سالی که گذشت و ژاپن با بهترین فناوری المپیک ۲۰۲۰ را در طی همین ۲۰۰ سال تاریخ ما برگزار کرد، روح را در انزوای جهانی ما می‌تراشد.

در آغاز ۲۰۰ سال عقب ماندگی، سوال اصلی ما این بود چرا غرب با آلمان و فرانسه و بریتانیا و … پیش رفت و ما ماندیم و جلوتر که آمدیم به دنبال پاسخ سوال چرا شرق (ژاپن، کره جنوبی، و چین) پیش رفتند و ما ماندیم؛ سوال‌مان شد. حالا می‌پرسیم چرا ترکیه، امارات، هند، و ….

المپیک ژاپن تمام شد و طبق معمول یکسری از ورزش ایران رفتند و برگشتند و چشمان‌شان به واسطه‌ی ۲۰۰ سال عقب ماندگی گِرد ماند!

یعنی چنانچه به دنبال جواب این سوال فقط در حوزه‌ی ورزش باشیم با نگاهی به نام‌هایی که به عنوان مدیر و مسئول فدراسیون و وزیر و نماینده وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک و ایضاً افراد متفرقه و ماله‌کش همین سیستم از ورزش ایران در کنار تیم‌ها و ورزشکاران قرار گرفتند و به المیپک رفتند، حداقل برخی ریشه‌های یک دهه و بیشتر عقب ماندگی از بین آن ۲۰۰ سال را می‌شود به راحتی تشخیص داد.

این مطلب را هم مطالعه کنید؛  جعفریان: تست تیم بسکتبال صومعه سرا منفی بود اما گفتند بازی را برگزار نکنم / صومعه ‌سرا: چرا تست تیم آتشی را نشان نمی‌دهید؟

افشین رضاپور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *