یک بوس کوچولو برای تیم‌های ۱۹۴۸ و ۲۰۰۸/لطفاً دست از سر تاریخ بسکتبال بردارید

سایت خانه بسکتبال ایران؛ در روزهای اخیر از سوی بنگاه بسکتبال (فدراسیون) تلاش‌هایی صورت می‌گیرد تا حضور تیم ملی بسکتبال در المپیک توکیو ۲۰۲۰ را به عنوان یک مزیت تاریخی به نسبت تیم‌های المپیکی ۱۹۴۸ و ۲۰۰۸ تلقی کنند.

بدون هیچ مقدمه‌ای چنین صحبت‌هایی تراوشات یک ذهن پریشان و تمامیت‌خواه است.

هانا آرنت تعبیر درستی از تمامیت‌خواهی دارد. او می‌گفت این قبیل افراد همان خاصیتی را دارند که یک دسته ملخ برای یک مزرعه.

در مورد تیم ۱۹۴۸ می‌گویند تیم‌ها بدون فیلترینگ و بدون بازی‌های انتخابی وارد المپیک می‌شدند.

در مورد تیم ۲۰۰۸ می‌گویند مزیت میزبانی چین در بازی‌های المپیک عامل حضور تیم ایران بود چون چینی‌ها با تیم دوم خود در رقابت‌های ۲۰۰۷ آسیا حضور پیدا کردند. اما در خصوص تیم ۲۰۲۰ می‌گویند مسیر‌های سخت انتخابی را پشت سر گذاشتند.

چنانچه تعبیر درستی از صحبت‌های آرنت داشته باشیم ابتدا باید یک بوس کوچولو برای تیم‌های ۴۸ و ۲۰۰۸ بفرستیم و سپس مزرعه را بررسی کنیم ببینیم آیا در حمله‌ی ملخ‌ها چیزی باقی مانده است؟

اول) تاریخ و جامعه شناسی درهم تنیدگی دارند و شما بدون مطالعه جامعه شناختی، نمی‌توانید در مورد تاریخ ۷۳ سال پیش، کیلویی حرف نامربوط بزنی.

هر دوره‌ای از تاریخ؛ پیروزی، شکست، سختی‌ یا مشقت‌هایی دارد حتی در حوزه ورزش بعد از پایان اشغال ایران توسط انگلیس و روس، حضور ورزش ایران در المپیک لندن به دعوت پادشاه انگستان موفقیت بزرگی برای جوانان سرخورده آن روزها بشمار می‌رفت که پیامدهای جنگ بین‌الملل دوم، قحطی، بیماری و … آثار سوء خود را در جامعه به جا گذاشته بود.

این مطلب را هم مطالعه کنید؛  لتونی بخت صعود از انتخابی بسکتبال سه نفره است / قهرمان ریگا با پدر افسانه‌ای

دوم) تیم ۲۰۰۸، در کشاکشی دیرینه بین ایران و آمریکا، وارد المپیک شد.

بر خلاف بزرگ‌نمایی اخیر، زنجیره‌ی پیوسته‌ی تحریم‌های آمریکا علیه ایران، از ۱۳ آبان ۱۳۵۸ آغاز شد که در دهه‌ی ۸۰ هم وجود داشت و در سال‌های اخیر پدیده‌ای نو نیست که در جهت توجیه کم‌کاری‌های صورت گرفته، مدام بشود به وجود تحریم‌ها اشاره کرد و رفتن به المپیک ۲۰۲۰ را مستمسک قرار داد و آن را به نسبت تیم‌های ۱۹۴۸ و ۲۰۰۸ یک مزیت برشمرد.

چنین باوری را هرگز نمی‌توان با پا توی کفش تاریخ کردن به جامعه بسکتبال القاء کرد زیرا هر تیمی، در هر سطحی، با هر گونه تلاشی و در زمان خود قابل احترام است. بنابراین؛

(۱) تیم ۱۹۴۸ از یک عده جوان در جامعه‌ای جنگ زده و درگیر بحران‌های اقتصادی، مربیان و بازیکنانی ساخت که تا بیش از یک دهه‌ی بعد رشد و پیشرفت برنامه‌های بسکتبال را تنظیم کردند و میراث ماندگاری را برای نسل‌های بعد از خود به جا گذاشتند. به عبارتی دیگر مثل نوری در دهه‌های متعدد بسکتبال ایران تابیدند.

(۲) مسیر حرکتی تیم ۲۰۰۷ بعد از قهرمانی در آسیا و حضور در المپیک ۲۰۰۸، به قهرمانی در ۲۰۰۹ با حضور تمامی ستارگان چین در خاک این کشور منتهی شد. یک رشد تدریجی پایدار که «نسل طلایی» لقب گرفت.

نماد رویکرد بسکتبال به دوران مدرن. تا پیش از آن بسکتبال ایران تصوری از بازی‌های المپیک یا جهانی حتی قهرمانی در آسیا نداشت اما جامعه، تیم ملی خودش را برای مؤفقیت بیشتر در سال‌های بعد، باور کرده بود.

(۳) تیم ۲۰۲۰ در مسیر المپیک، مشکلات اقتصادی دو تیم دیگر را به شکل امروزی اقتصاد کلان ایران داشت. همراه با بحران جهانی کرونا.

این مطلب را هم مطالعه کنید؛  روند درمان بهنام يخچالى در تيم بسكتبال روستوك

این تیم؛

– با تغییر شیوه بازی‌ها، تعداد تیم و نحوه‌ی صعود به جام جهانی و المپیک توسط #فیبا روبرو شد. به این صورت که پس از ۱۶ و ۲۴ تیم، برای نخستین بار ۳۲ تیم راهی جام جهانی ۲۰۱۹ چین شدند. سهمیه آسیا از دو یا سه تیم در دوره‌های ۱۶ و ۲۴ تیمی، با در نظر گرفتن میزبانی چین، به ۸ تیم افزایش پیدا کرد.

– از جام جهانی به المپیک، بخت و اقبال در قرعه پررنگ بود که بهترین قرعه در گروه بازنده‌های جام جهانی به بهترین تیم #ایران (به لحاظ استعداد و تجربه نفرات) خورد و …

اما؛

پتانسیل بسکتبال ایران با «تیم ملی ۲۰۲۰» به دلیل سوءگیری‌ها از جمله در مورد دو رگه‌ها و بازیکنان دو تابعیتی، مطابقت نداشت با وجود این، یکی از تیم‌های دوران ما سرنوشت خود را با سومین المپیک برای بسکتبال ایران رقم زد.

با وجود تقلای برخی اطرافیان برای داشتن «مزیت خاص» این تیم به نسبت دو تیم دیگر، این گونه ادعاها بدون بررسی وجوه تاریخی و جامعه‌شناختی، همچنین شناخت موقعیت بسکتبال ایران به نسبت آسیا، و … تراوشات یک ذهن پریشان است.

سال ۲۰۰۸ مطمئن بودیم تا ۱۵ – ۱۰ سال دیگر تیم ملی قدرتمندی داریم. همین تیمی که به المپیک رفت، هنوز سه بازیکن از ۲۰۰۸ داشت. یا ۴ نفرشان در بالاترین سطح بازی و تجربه از کوران دو سه جام جهانی گذشتند.

آیا شما در این سه سال و نیم و بعد از یک المپیک بسان المپیک‌های قبلی، کاری کرده‌اید که امیدوار باشیم برای ۱۵ – ۱۰ سال آینده، به اندازه کافی استعداد و نیروهای پشتیبان و بزرگ در تیم ملی بسکتبال داریم؟

 

این مطلب را هم مطالعه کنید؛  تیم ملی بسکتبال به منامه رسید

افشین رضاپور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *