مریم چاله‌چاله / اهل کرمانشاه

سایت خانه بسکتبال ایران؛ مریم چاله‌چاله در شهرستان جم حرف زدیم. حرف‌های این مربی در یکی از دورترین نقاط جنوب ایران را بخوانید:

اهل کرمانشاه

  • «من متولد کرمانشاه هستم. پدرم کُرد و مادرم تبریزی است. ژن ورزشی داریم. ۲۴ آذر ۱۳۶۴ به دنیا آمدم اما به خاطر کار پدرم در جم زندگی می‌کنیم. کارشناسی مهندسی فناوری انتقال برق و ارشد مدیریت ورزش دارم».

مربیان

  • من نجات غريق و در آمادگی جسمانی رکورددار ثبت پلانک در کشورم. در سطح استان و شهرستان جم هم مقام دارم. از سال ۱۳۸۰ زیر نظر خانم شکری که زمانی خانم گل بسکتبال بود تمرین کردم همینطور با خانم #فرانک_طیاری. ایشان مربی اول من در کلنی‌های گاز و نفت بودند و همشهری من که به وجودشان افتخار می‌کنم».

شروع مربیگری

  • « ۱۸ساله بودم یک مربی برای ما آوردند که هندبالیست بود! رفتم پیش آقای بزرگی از مسئولان گاز جم و گله کردم. ایشان که حق بزرگی بر گردن ورزش و بسکتبال جم دارند گفتند کسی از خانم‌ها حاضر نیست به جم بیاید. چرا خودت مربیگری نمی‌کنی؟ از آن روز به بعد من مربی بسکتبال شدم».

پیشرفت

  • «درجه سه مربیگری بسکتبال را زیر نظر خانم زهره صابری گرفتم. با خانم سوسن فتحی درجه دو را گذراندم و با نناد ترونیک درجه یک مربیگری گرفتم».

نتایج

  • «در جم اولین مربی تیم امید بودم که در بین ۱۰ تیم ایران سوم شدیم. در لیگ دو و یک و برتر بازی کردم. ارتفاع قدم ۱۶۴ سانتیمتر است. سال پیش از خانم شکری برای بازی در تیم پاسارگاد پیشنهاد داشتم اما به خاطر کرونا نرفتم. هر چند کار مربیگری در جم مانع رفتنم شد».
این مطلب را هم مطالعه کنید؛  گفت و گوى كوارتر آخر با احسان اميرى مدير سايت خانه بسكتبال ايران

درباره چاله‌چاله

  • «ما از طایفه‌ای بزرگ در کرمانشاه هستیم. مثل این فامیلی نداریم. در کرمانشاه خیابانی به همین نام است. همچنین نان برنجی داریم. یکسری فامیل از اسم چاله‌چاله اذیت شدند فامیلی‌شان را به فرزادی‌کیا و فرزادی‌مهر تغییر دادند اما ما چاله‌چاله ماندیم. من نام فامیلم را دوست دارم چون خاص است و سریع در ذهن می‌ماند و فراموش نمی‌شود. ریشه‌مان هم به مرادحاصل‌ها برمی‌گردد اما چاله‌چاله‌ها معروف‌ترند».

بسکتبال در بوشهر

  • «از زمان آقای رضازاده، رئیس هیئت استان بهتر شده اما در شهرستانی مثل جم اداره و مدیریت ورزش دست گاز و نفت و پتروشیمی‌هاست. ما نسل در نسل گازی هستیم. خدا را شکر می‌کنم که همان اتفاق در زندگی‌ام منجر به مربیگری‌ام شد چون واقعاً مربیگری را دوست دارم و بسکتبال تمام عشق من است».

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *