رونی سایکلی و یائو مینگ جام ملتهای ۲۰۰۱ آسیا
لبنان، افتخارات و احزاب
رونی سایکلی در ۱۰ سالگی لبنان را ترک کرد. در مدارس آمریکا و سپس یونان مقدمات بسکتبال را آموخت. پس از مهاجرت دوباره و بازگشت به آمریکا در سال ۱۹۸۸ بازیکن میامی هیت شد. او نخستین بازیکن لبنانی در NBA لقب گرفت.
در بازیهای انتخابی بسکتبال ملتهای آسیا در سال ۱۹۹۹، بازیکنان تیم ملی بسکتبال ایران از جمعیت انبوه در سالن و بازیکن دو متر و ۱۱ سانتیمتری لبنانیها متعجب شده بودند. تا پیش از بازیهای منطقه غرب در ۱۹۹۹ به میزبانی بیروت، کسی از حضور بازیکن لبنانی - آمریکایی در تیم ملی لبنان خبر نداشت. ایران به سوریه و لبنان باخت و از راهیابی به مرحله نهایی جام ملتها باز ماند.
لبنان که از دهههای پیش تا آن زمان تحت سیطرهی نظامیگری ارتش سوریه بود در بسکتبال با تیم ملی این کشور کُریخوانی عجیبی داشت. تنشهای سیاسی بین دو کشور به زمین بسکتبال کشیده شد و رویارویی تیمهای ملی و باشگاهی لبنان و سوریه تحت تأثیر نظامیگری سوریها در خاک لبنان یک جنگ تمام عیار بود.
در حالی که در زمینهی بسکتبال لبنان؛ مذهب، سیاست، نظامیگری، اختلافات فرقهای و … در بیشتر موارد جداییناپذیر هستند، حتی تیمهایی وجود دارند که توسط برخی از شخصیتهای مذهبی تامین مالی میشوند یا بیشتر به وابستگی مذهبی به جای سیاسی شناخته میشوند.
اگرچه این دومی ممکن است به طور نامحسوس مداخله کند. با این حال، طرفداران شاید از این موضوع غافل باشند، اما بسیاری از طرفداران تمایل دارند به دین نگرش مثبتتری نسبت به مداخلهی سیاست در بسکتبال داشته باشند، از این رو اولی را از دومی جدا میکنند.
نباید فراموش کرد ادغام سیاست در ورزش از دو جهت به بسکتبال لبنان کمک کرد. اولین عامل حمایت مالی از تیمهاست. عامل دوم جذب هواداران است. عامل پول به دلیل درگیریهای سیاسی منجر به حمایت احزاب از تیمها شده است.
طبق نظرسنجیهایی که در مقاله The Integration of Politics and Sports in Lebanon
نوشته شده، «رویارویی بین تیمهای الریاضی و ساجس از یک جهت به بسکتبال کمک کرد و از طرف دیگر مشکلی را که در لبنان بین مسلمانان و مسیحیان وجود داشت را نشان داد». به عبارت دیگر، «جنگ سرد» بین مذاهب در زمین بسکتبال توسط هوادارانی انجام شده است که احساس میکنند تیمهایشان، نماینده یک مذهب یا فرقه خاص هستند. همچنین وسیلهای که با حمایت از تیمهای خود، ابراز نارضایتی خود را نسبت به دیگری نشان دهند.
پیروزی برای تیمهای آنها به منزلهی افتخار برای مذهب / احزاب سیاسی آنهاست.
نگاهی به بسکتبال لبنان / قدرت، پول و غرور
رونی سایکلی و یائو مینگ جام ملتهای ۲۰۰۱ آسیا
لبنان، افتخارات و احزاب
رونی سایکلی در ۱۰ سالگی لبنان را ترک کرد. در مدارس آمریکا و سپس یونان مقدمات بسکتبال را آموخت. پس از مهاجرت دوباره و بازگشت به آمریکا در سال ۱۹۸۸ بازیکن میامی هیت شد. او نخستین بازیکن لبنانی در NBA لقب گرفت.
در بازیهای انتخابی بسکتبال ملتهای آسیا در سال ۱۹۹۹، بازیکنان تیم ملی بسکتبال ایران از جمعیت انبوه در سالن و بازیکن دو متر و ۱۱ سانتیمتری لبنانیها متعجب شده بودند. تا پیش از بازیهای منطقه غرب در ۱۹۹۹ به میزبانی بیروت، کسی از حضور بازیکن لبنانی - آمریکایی در تیم ملی لبنان خبر نداشت. ایران به سوریه و لبنان باخت و از راهیابی به مرحله نهایی جام ملتها باز ماند.
لبنان که از دهههای پیش تا آن زمان تحت سیطرهی نظامیگری ارتش سوریه بود در بسکتبال با تیم ملی این کشور کُریخوانی عجیبی داشت. تنشهای سیاسی بین دو کشور به زمین بسکتبال کشیده شد و رویارویی تیمهای ملی و باشگاهی لبنان و سوریه تحت تأثیر نظامیگری سوریها در خاک لبنان یک جنگ تمام عیار بود.
در حالی که در زمینهی بسکتبال لبنان؛ مذهب، سیاست، نظامیگری، اختلافات فرقهای و … در بیشتر موارد جداییناپذیر هستند، حتی تیمهایی وجود دارند که توسط برخی از شخصیتهای مذهبی تامین مالی میشوند یا بیشتر به وابستگی مذهبی به جای سیاسی شناخته میشوند.
اگرچه این دومی ممکن است به طور نامحسوس مداخله کند. با این حال، طرفداران شاید از این موضوع غافل باشند، اما بسیاری از طرفداران تمایل دارند به دین نگرش مثبتتری نسبت به مداخلهی سیاست در بسکتبال داشته باشند، از این رو اولی را از دومی جدا میکنند.
نباید فراموش کرد ادغام سیاست در ورزش از دو جهت به بسکتبال لبنان کمک کرد. اولین عامل حمایت مالی از تیمهاست. عامل دوم جذب هواداران است. عامل پول به دلیل درگیریهای سیاسی منجر به حمایت احزاب از تیمها شده است.
طبق نظرسنجیهایی که در مقاله The Integration of Politics and Sports in Lebanon
نوشته شده، «رویارویی بین تیمهای الریاضی و ساجس از یک جهت به بسکتبال کمک کرد و از طرف دیگر مشکلی را که در لبنان بین مسلمانان و مسیحیان وجود داشت را نشان داد». به عبارت دیگر، «جنگ سرد» بین مذاهب در زمین بسکتبال توسط هوادارانی انجام شده است که احساس میکنند تیمهایشان، نماینده یک مذهب یا فرقه خاص هستند. همچنین وسیلهای که با حمایت از تیمهای خود، ابراز نارضایتی خود را نسبت به دیگری نشان دهند.
پیروزی برای تیمهای آنها به منزلهی افتخار برای مذهب / احزاب سیاسی آنهاست.
دیدگاههای این مقاله
پرسشها، نقدها و تجربههای مرتبط با این مطلب پس از تأیید مدیر منتشر میشوند.